Akant miękki 25g nasiona LUX

Dobrze rosną na stanowiskach słonecznych i zacisznych. Lubią gleby zawierające wapń, żyzne, ale przepuszczalne. Nadmiar wody w podłożu jest groźny dla akantów, zwłaszcza zimą i wiosną. Są wrażliwe na niskie temperatury, dlatego na zimę trzeba je przysypać liśćmi.

Dlaczego akant, mało znana w Polsce bylina, stał się bezwzględnie najczęściej przedstawianym okazem świata roślin w sztukach plastycznych? W krajach basenu Morza Śródziemnego roślina ta jest bardzo pospolita, spotkać ją można nawet w formie zdziczałej.

Wyjątkowość akantu wynika z niezwykłej urody tej rośliny. Różowe kwiaty w kłosowatych kwiatostanach i głęboko wcinane, często kolczaste liście z wyrazistym żyłkowaniem ujmowały artystów swoją formą. Witruwiusz podaje, że już w IV w. p.n.e. motyw akantowego liścia wykorzystywał rzeźbiarz Kallimachos. Odtąd ornament ten zdominował sztukę grecką i rzymską. Liście akantu odkrywamy na kapitelach kolumn w porządku korynckim, masowo pojawiają się one w detalach budowli (fryzach, portalach, zwieńczeniach, konsolach) oraz wszelkiej innej, również drobnej twórczości artystycznej (plakietki, medale). Wzory te były tak powszechne, że przetrwały nawet wielki koniec cywilizacji rzymskiej w IV w. n.e.

Średniowieczni artyści dalej przetwarzali motyw liścia akantu - dążyli do przydania prestiżu swoim dziełom, odwołując się do kultury antycznej. Stosowano go obok innych motywów roślinnych - dzikiego wina, bluszczu lub wizerunków drzew jako ozdobnik w kodeksach i dokumentach.

W okresie renesansu i baroku, kiedy szukano inspiracji w kulturze starożytnej, akant ponownie zaczyna dominować w sztuce, jednak jego wyraz plastyczny ulega ciągłym przemianom. Początkowo ukazywano go realistycznie, jako tło lub fragment większych kompozycji dekoracyjnych. Akant jako samodzielny ornament pojawia się około 1680 r. - przedstawia się go wtedy z wielkimi, bujnymi i mięsistymi liśćmi; około 1700 r. występuje w stanie wysuszonym (liście są wtedy ostre i bardzo wyraziste). W ostatniej fazie, odpowiadającej okresowi rokoka (około 1725 r.) stylizowaną roślinę łatwo pomylić z płomieniami.